horror z gregorym peckiem

Określenie "film z Gregorym Peckiem" posiada 1 hasło. Znaleziono dodatkowo 1 hasło z powiązanych określeń. Inne określenia o tym samym znaczeniu to horror z Gregorym Peckiem; horror z Gregory Peckiem; horror z Peckiem; słynny horror z Peckiem; filmowa zapowiedź złego. Language Label Description Also known as; English: A Conversation With Gregory Peck. 1999 film by Barbara Kopple Serialowi twórcy nie zwalniają tempa w sięganiu po materiał źródłowy z dużego ekranu. Tym razem padło na klasykę horroru, czyli "Omen" Richarda Donnera, którego telewizyjna kontynuacja pod tytułem "Damien" daleka jest jednak od klimatycznego oryginału. Uwaga na spoilery. Pravidelně pro vás sledujeme a aktualizujeme nabídku online videoték (VOD) a dalších možností, jak sledovat Epická dobrodružství s Bertiem Gregorym online nebo kde najít Epická dobrodružství s Bertiem Gregorym ke stažení offline. 7.6K views, 54 likes, 7 loves, 5 comments, 7 shares, Facebook Watch Videos from TVP Kultura: W okupowanym przez nazistów Rzymie Monsignore Hugh Flirt Seiten Die Komplett Kostenlos Sind. Opinie | kadr z filmu „Siedem” Filmowe lata 90. miały wiele interesujących oblicz. Od bezwstydnie romantycznych komedii romantycznych z Meg Ryan, Julią Roberts, Sandrą Bullock i Hugh Grantem po specyficzny typ wysokobudżetowych widowisk made in USA, nasączonych popkulturowym humorem, patetycznymi przemowami i efekciarskimi efektami komputerowymi najnowszej generacji. Od postmodernistycznych gatunkowych amalgamatów w rodzaju Pulp Fiction Quentina Tarantino po kreatywnie przerabiający tropy kulturowe, religijne i technologiczne Matrix wówczas jeszcze braci Wachowskich. Często jednak zapomina się, że lata 90. wyróżniały się na tle innych dekad także thrillerami czy też dreszczowcami, wprowadzając nową fabularną i formalną jakość do gatunku, który w poprzedniej dekadzie ugiął się znacznie pod naporem napakowanych testosteronem akcyjniaków pokroju Sylvestra Stallone’a czy Arnolda Schwarzeneggera. Jeśli zatem w 2020 r. nadal brakuje wam mocniejszych wrażeń, przypomnijcie sobie – lub obejrzyjcie po raz pierwszy – te dziesięć filmów sprzed dwudziestu kilku lat. Milczenie owiec (1991), reż. Jonathan Demme Kino od dawna fascynowało się seryjnymi mordercami – nawet kanibalistycznym intelektualistą Hannibalem Lecterem, który zadebiutował na dużym ekranie kilka lat wcześniej w Czerwonym smoku Michaela Manna – jednak to film Demme’a wprowadził ich na salony kultury masowej. Nie tylko za sprawą pięciu Oscarów (w tym za Najlepszy Film) i legendarnej roli Anthony’ego Hopkinsa, dzięki któremu Lecter stał się popkulturowym symbolem zła. Ważny był również fakt, że grana przez Jodie Foster silna i zdeterminowana agentka FBI Clarice Starling była doskonałą odpowiedzią na przesyt męskiego kina akcji lat 80., inspirując w kolejnych latach setki postaci. Ważna była realizacyjna biegłość Demme’a i sceny-perełki jak ta z noktowizorem, a także czarny humor, który zapowiedział nową jakość thrillerów lat 90. Film, który zmienił postrzeganie tego gatunku trafił do szerokiej dystrybucji w… Walentynki, 14 lutego 1991 r. Siedem (1995), reż. David Fincher Nie byłoby sukcesu Siedem bez sukcesu Milczenia owiec, jednakże Fincher podniósł do potęgi elementy, które u Demme’a były dodatkiem do prowadzonej przez Lectera psychologicznej gry. Antagonista z Siedem karze ofiary za popełnianie siedmiu grzechów głównych i przewyższa intelektualnie detektywów Millsa i Somerseta, ale jest też nowym rodzajem filmowego złoczyńcy – takiego, który, parafrazując słowa Jokera z Mrocznego Rycerza, chciałby po prostu patrzeć, jak świat płonie. Świat w Siedem jest też znacznie bardziej przytłaczający – wszędobylski deszcz i ciasnota pomieszczeń trzymają postaci w percepcyjnej pułapce, a kontrolujący każdy element opowieści reżyser nie pozwala widzowi na chwilę wytchnienia, serwując kolejne emocjonalne prawe i lewe sierpowe, na czele z niespodzianką z pewnego pudełka. Jako filmowe doświadczenie mało który thriller dorównuje Siedem. Nagi instynkt (1992), reż. Paul Verhoeven Paul Verhoeven był zawsze wyjątkowo wyczulony na różne sposoby manipulowania percepcją ludzką – jak dajemy się uwodzić temu, co widzimy, niezależnie od tego, czy chodzi o medialne metody konsumenckiej perswazji czy złudzenia napędzane technologicznymi możliwościami. W Nagim instynkcie holenderski reżyser podjął ponownie tę tematykę, jednak jednocześnie zabawił się percepcją publiczności, odwracając uwagę widzów obrazową erotyką i wystylizowaną przemocą. Grana przez Sharon Stone autorka kryminałów odsłania swe wdzięki przed prowadzącym sprawę brutalnego morderstwa detektywem Michaela Douglasa i każdym, kto chce na nią patrzeć. I do samego końca nie jest jasne, czy kobieta korzysta z własnego ciała, bo chce być pożądana, czy rzeczywiście ma mordercze ciągoty. W Nagim instynkcie nawet narzędzie zbrodni – szpikulec do lodu – wygląda kusząco i ma seksualne konotacje. Karmazynowy przypływ (1995), reż. Tony Scott Film młodszego z braci Scottów określa się przeważnie kinem akcji, czy też dramatem akcji, lecz prawda jest taka, że to pełnokrwisty dreszczowiec, którego bohaterowie, załoga amerykańskiego atomowego okrętu podwodnego, wchodzą ze sobą w konflikt, który może doprowadzić nawet do III wojny światowej. Choć lepiej stwierdzić, iż walczą ze sobą złotouści oficerowie, wciągając stopniowo resztę załogi w ideologiczno-werbalną wojnę pasywno-agresywnych gróźb. Znajdują się głęboko pod wodą, a na skutek awarii okręt został odcięty od komunikacji ze światem zewnętrznym. Napięcie sięga zenitu – nie tylko w scenach, w których w rękach jednych i drugich pojawia się śmiercionośna broń palna, ale przede wszystkim w tych fragmentach, w których dwaj mężczyźni o mocnych charakterach i temperamentach przekrzykują się uwagami i rozkazami, bo sądzą, że na powierzchni znany im świat może właśnie walić się w gruzach. Przylądek strachu (1991), reż. Martin Scorsese Psychopata i gwałciciel wychodzi na wolność po długiej odsiadce, po czym zaczyna wprowadzać w życie wymyślony za kratami plan zemsty na adwokacie, który nie był go w stanie wybronić. Zaczyna terroryzować jego oraz jego rodzinę, posuwając się do coraz bardziej niebezpiecznych czynów. Napięcie w filmie wynika nie tylko z tego, co złoczyńca zrobi, i jak to zrobi, ale także z faktu, że jego przeciwnikiem jest nieobyty w przemocy człowiek prawa i porządku, który będzie musiał zapomnieć o wszystkim, co dotąd wyznawał, żeby nie stracić wszystkiego, co w życiu tak naprawdę osiągnął. Być może trzy dekady wcześniejsza wersja z Gregorym Peckiem i Robertem Mitchumem jest lepsza pod kątem psychologicznych niuansów, ale film Scorsese przebija ją pod kątem czystej fizyczności, którą emanuje psychopata grany przez Roberta De Niro. Ten człowiek to chodzący żywioł natury i zarazem tykająca bomba, która może wybuchnąć w każdej chwili. W sieci zła (1998), reż. Gregory Hoblit Dwóch amerykańskich detektywów prowadzi sprawę wyjątkowo brutalnego seryjnego mordercy. Po wielu miesiącach śledztwa przedstawiciele prawa i porządku chwytają nareszcie zwyrodnialca i doprowadzają do jego egzekucji. Niedługo później sprawa zatacza koło, gdy na miejscu nowej zbrodni okazuje się, że jakiś anonimowy brutal zaczyna zabijać w taki sam sposób, jak niedawno pozbawiony życia przestępca. Brzmi jak kolejny schematyczny dreszczowiec o detektywach uwikłanych w samonakręcającą się spiralę zbrodni? Sęk w tym, że nasi bohaterowie nie mają do czynienia z krwawym naśladowcą, ale z demonem. I to wyjątkowo sprytnym, bowiem potrafiącym z niejaką łatwością przejmować ciała i umysły ludzkie. Wątek nadprzyrodzony może skłaniać do stwierdzenia, że oglądamy horror, ale to zdecydowanie dreszczowiec, w którym do napisów końcowych nie wiadomo, komu ufać, i kto jest tym, za kogo się podaje. Wróg publiczny (1998), reż. Tony Scott Jeśli uznać, iż Rozmowa Francisa Forda Coppoli była – oczywiście w pewnym uproszczeniu – refleksją na temat rosnących w coraz bardziej paranoicznej Ameryce lat 70. technologicznych możliwości podsłuchiwania oraz inwigilowania obywateli, Wroga publicznego należy określić nakręconą z hollywoodzkim przytupem reakcją na to, w jaki sposób te narzędzia ewoluowały w ledwie kilka dekad. Głównym bohaterem jest prawnik, który wchodzi przypadkiem w posiadanie dowodów obciążających wysoko postawionych ludzi, więc ci zamieniają jego życie w piekło za pomocą nowoczesnej technologii. Zamrażają mu konta w banku, tworzą dowody sugerujące, że współpracuje z mafią, pozbawiają go całkowicie wiarygodności. Film Scotta został zapamiętany za efektowne sceny namierzania protagonisty za pomocą satelitów i sprzętu do inwigilacji, ale znacznie bardziej przerażające jest to, że kilka lat później, po zamachach z 11 września, okazał się profetyczny. Na linii ognia (1993), reż. Wolfgang Petersen Na filmowych amerykańskich prezydentów czyhało już tak wielu różnej maści zamachowców, że trudno wszystkich spamiętać, natomiast grany przez Johna Malkovicha antagonista Na linii ognia wyróżnia się spośród nich nie tylko sprytem i wściekłym umysłem, ale też prawdziwą desperacją. Chce z sobie tylko znanych powodów iść w ślady Johna Wilkesa Bootha i Lee Harveya Oswalda, ale ma w sobie tyle zawziętości i cynizmu, że jest w stanie przechytrzyć Secret Service i agentów strzegących walczącego właśnie o reelekcję prezydenta USA. Popełnia jednak spory błąd, kiedy wciąga w swój makiaweliczny plan weterana Secret Service (Clint Eastwood), który walczy od dekad z wyrzutami sumienia, że nie był w stanie odpowiednio szybko zareagować na strzały, które w 1963 r. zabiły prezydenta Kennedy’ego. Rozpoczyna się starcie dwóch desperatów, którzy gotowi są poświęcić wszystko, co mają, żeby udowodnić wszem i wobec swoją wartość. Lęk pierwotny (1996), reż. Gregory Hoblit Gregory Hoblit pojawia się w naszym zestawieniu ponownie, gdyż miał niesamowitą reżyserską rękę do thrillerów (nie tylko w latach 90., w kolejnej dekadzie wyreżyserował choćby znakomity Słaby punkt z pamiętnym aktorskim pojedynkiem Anthony’ego Hopkinsa i Ryana Goslinga). W Lęku pierwotnym nie tylko stworzył misterną filmową układankę złożoną z trudnych emocji oraz niespodziewanych zwrotów akcji, ale także pokazał światu talent młodego Edwarda Nortona, dla którego był to iście wybuchowy aktorski debiut (rola została nagrodzona Złotym Globem oraz nominowana do Oscara). Norton wcielił się w jąkającego się dziewiętnastoletniego ministranta oskarżonego o brutalne morderstwo arcybiskupa. Jego uwielbiającego błyski fleszy adwokata zagrał Richard Gere, który raz wierzy, a raz nie w winę chłopaka, ale jest pewien, że ten skrywa jakąś bolesną tajemnicę. I rzeczywiście tak jest, ale prawda w zasadzie nikogo tu nie wyzwala. Podejrzani (1995), reż. Bryan Singer Dzisiaj mnóstwo osób wie już, kim był i jak wyglądał geniusz zbrodni Keyser Söze, ale mimo że fabularna i emocjonalna moc finałowej wolty debiutu reżyserskiego Bryana Singera znacznie osłabła przez ćwierć wieku od premiery, Podejrzani wciąż zapewniają rozrywkę na najwyższym światowym poziomie. Opowiadana historia nie opiera się bowiem na zwrotach akcji, lecz na obserwowaniu zależności pomiędzy poszczególnymi postaciami; specyficznej zażyłości rodzącej się między przestępcami, która miesza się z permanentnym brakiem zaufania. Zaczyna się od masakry w porcie, z której cało wychodzi zaledwie dwóch ludzi: ciężko poparzony węgierski mafioso i podrzędny kaleki kryminalista. Próbując zrozumieć, co tak naprawdę się wydarzyło, stróże prawa wysłuchują wersji tego drugiego, wyciągając możliwie jak najwięcej szczegółów od przestraszonego i ewidentnie nie mówiącego wszystkiego mężczyzny. Kawał dobrego thrillera. Dziennikarz, tłumacz, kinofil, stały współpracownik festiwalu Camerimage. Nic, co audiowizualne, nie jest mu obce, najbardziej ceni sobie jednak projekty filmowe i serialowe, które odważnie przekraczają komercyjne i autorskie granice. Nie pogardzi też otwierającym oczy dokumentem. zobacz także Poezja w wersji pop TrendyPoezja w wersji popMaciej Musiałowski jako młody konstruktor sterowca w filmie „Polot”. Zobacz zwiastun NewsyMaciej Musiałowski jako młody konstruktor sterowca w filmie „Polot”. Zobacz zwiastunAutoportret Fridy Kahlo z 1949 roku wystawiony na aukcji. Obraz może pobić kilka rekordów NewsyAutoportret Fridy Kahlo z 1949 roku wystawiony na aukcji. Obraz może pobić kilka rekordówVivienne Westwood: „To, co natura daje nam za darmo, nie może być własnością prywatną” NewsyVivienne Westwood: „To, co natura daje nam za darmo, nie może być własnością prywatną” Opis Profesjonalny preparat do codziennego mycia i pielęgnacji podłóg z PCV, linoleum, lastriko, gresu, terakoty, marmuru, itp. Chemia_gospodarcza klocki konstrukcyjne rurki, pandemia kłamstw, lactacyd precious oil, suszarka vileda universal, carrefour belg, środki czystości sklep internetowy, do papieru toaletowego, schuppen, czy oshee to energetyk, merci 400g cena, gąbka naukowiec z książek stanisława pagaczewskiego, żel do rąk antybakteryjny, wiadro do mopa płaskiego, szczotka ryżowa, carry wrocław, grycan online, horror z gregorym peckiem yyyyy Dokument | Inne | American Film Festival 2019 Nagrodzona Oscarem Barbara Kopple towarzyszy 83-letniemu Gregory’emu Peckowi w spotkaniach z wielbicielami w trakcie tournée aktora po USA. Zapis rozmów z publicznością, anegdoty z planów filmowych i fragmenty dzieł z dorobku legendy Hollywood składają się na fascynujący dokument zrealizowany we współpracy z córką aktora, Cecilią Peck. Koople towarzyszy Peckowi w spotkaniach z przyjaciółmi oraz znanymi osobistościami, takimi jak Lauren Bacall, Martin Scorsese, Bill Clinton czy Jacques Chirac. Autorka przedstawia także życie prywatne gwiazdy, spotkania rodzinne i rozmowy z żoną Veronique Peck. Poznajemy również interesującą historię wyboru imienia dla wnuka aktora, syna Cecilii. Film pokazuje człowieka szlachetnego, kochającego życie, oddanego rodzinie i pasji aktorskiej. [Iga Harasimowicz] Szczegóły Rozmowy z Gregorym Peckiem Reżyseria Barbara Kopple Scenariusz Tom Hurwitz, Don Lenzer, Sandi Sissel Obsada Gregory Peck Cecilia Peck Veronique Peck Muzyka Art Labriola Operator Bob Eisenhardt Tytuł oryg. A Conversation with Gregory Peck Kraj USA Gatunek dokumentalny Rok 1999 Długość 97 min --> Archiwum Forum Żuraf101 [ Centurion ] Horror komediowy.... jakie znacie bardziej straszne horrory, bo przy tych co ja mam to się śmiać można... [2] tazik [ Konsul ] Dom 1000 trupów :P moszeusz [ PSP OWNER ] Forbidden Siren Katsper [ Pretorianin ] Osobiscie znam tylko jeden taki genialny film, chociaz oceny jego bywaja skrajne (te negatywne glownie wynikaja z braku pojecia co sie oglada czy horror czy komedie) polecam zwrocic uwage kto rekomenduje ten film (jacy rezyserowie) chyba w dziale z ciekawostkami to jest, jeden z lepszych filmow jakie widzialem Pshemeck [ Dum Spiro Spero ] Martwica mozgu :) Gore commedy ;) Snorty [ Raszyński Wariat ] Feast, Reeker ttwizard [ Generaďż˝ ] Evil Dead [9] CHESTER80 [ get LOST ] Jak ktoś sie śmieje na horrorach to raczej żaden go nie przestraszy, ale sprubój obejrzeć Teksańską Masakrę Piłą Łańcuchową z 1974 roku. A najlepszy komediowy horror jaki widziałem to Idle Hands z Jessicą Albą. techi [ Dębowy Przyjaciel Żubra ] Chester->A rozbierała się?;D Strodus [ Couch Potato ] "Od zmierzchu do świtu" majster łopata [ Centurion ] Katsper-> Czy to jest ten film w kturm na końcu grajom ze swoim kumplem zombi na konsoli? [13] Zielona Żabka [ Let's rock! ] Znam dobry horror: Seed of Chucky earthquake [ Generaďż˝ ] Polecam wspomniany już wcześniej horror Feast. Naprawdę miło mnie zaskoczył bo spodziewałem się kiczowatego horroru "na poważnie", a tutaj w kilku momentach naprawdę jest i krwawo i śmiesznie. Impaler [ Hurt me plenty ] Czesiek_Alcatraz [ Generaďż˝ ] Brain Dead (aka Dead Alive), Evil Dead 2 i 3 (jedynka to jednak "poważny" horror"), trylogia Re-Animatora (Re-Animator, Bride Of Re-Animator, Beyond Re-Animator) Osacz [ ony ] majster łopata===> tak to ten horror, po ichniemu bodajże nosi nazwę Shaun of the Dead Radzik [ Jaroo the PiSsmaker ] Jeśli nie mam problemów z czytaniem ze zrozumieniem, to pytanie było o naprawdę straszne, a nie komediowe... Wiele zależy od tego, ile masz lat - jako mały berbeć to i "Szczęk" się bałem :), ale żelazna klasyka dobrego horroru to IMHO: Hellraiser Omen (wersja oryginalna z Gregorym Peckiem) Evil Dead A jak już się ktoś chce pośmiać, to i z samego tytułu można: "Nieustraszeni pogromcy wampirów czyli 'Proszę wybaczyć, ale Pańskie kły tkwią w mojej szyi'" Romana Polańskiego Coolfon [ Zaleś ] "Teksańska masakra piłą mechaniczną" Czesiek_Alcatraz [ Generaďż˝ ] @Radzik - LOL, fakt. Mylny tytuł tematu, a jak wiadomo czasami nie chce się czytać treści :P To z takich bardziej klimatycznych, które ostatnio utkwiły mi w pamięci, to zdecydowanie "Dagon" [21] Stranger [Gry-OnLine] [ Metallicar ] Polecam Slither. Ewentualnie jeszcze Evil Aliens i Terminal Invasion. Undead polecany przez Impalera też jest świetny :) Aż dziw bierze, że tak mało osób o tym filmie słyszało ;) Możesz też zerknąć na serial Tales from the Crypt, ale nie wiem czy się spodoba ;) Czesiek_Alcatraz [ Generaďż˝ ] @Stranger - Slither to bardziej komedia jednak, przeczytaj 1-szy post ;] [23] Stranger [Gry-OnLine] [ Metallicar ] ee tam.. jak ktoś się pijawek i ogólnie robaków boi, to w sam raz ;> [24] Hellmaker [ Nadputkownik Bimbrojadek ] Nie znacie się .... "Blob Zabójca" :) [25] Łyczek [ Legend ] "Halloween 20 lat później" :) [26] garrett [ realny nie realny ] z ostatnich polecam Severance © 2000-2022 GRY-OnLine Rozmowy z Gregorym PeckiemA Conversation with Gregory Peck Gregory Peck podczas 53. MFF w Cannes (2000) Gatunek dokumentalny Data premiery 14 października 1999 Kraj produkcji Stany Zjednoczone Język angielski Czas trwania 97 minut Reżyseria Barbara Kopple Główne role Gregory Peck Muzyka Art Labriola Zdjęcia Don LenzerSandi SisselTom Hurwitz Montaż Bob Eisenhardt Produkcja Barbara KoppleCecilia PeckLinda Saffire Rozmowy z Gregorym Peckiem (tytuł oryg. A Conversation with Gregory Peck) – amerykański film dokumentalny z 1999 w reżyserii Barbary Kopple, będący podsumowaniem dorobku artystycznego Gregory’ego Pecka oraz opowieścią o życiu rodzinnym aktora. Został zrealizowany dla stacji telewizyjnej PBS jako część cyklu American Masters[1][2]. Dokument pokazywany był poza konkursem w ramach 53. MFF w Cannes w maju 2000[3]. W 2005 został dołączony do dwupłytowej edycji filmu Zabić drozda (1962) na DVD[1]. Fabuła[edytuj | edytuj kod] Film dokumentalny Rozmowy z Gregorym Peckiem stanowi podsumowanie dorobku artystycznego amerykańskiego aktora filmowego i teatralnego oraz gwiazdy okresu „Złotej Ery Hollywood” Gregory’ego Pecka. Autorka Barbara Kopple towarzyszy 83-letniemu Peckowi w spotkaniach z wielbicielami w trakcie odbywania przez niego tournée po Stanach Zjednoczonych w ramach serii A Conversation with Gregory Peck (w przeszłości takie same spotkania odbywał przyjaciel aktora Cary Grant)[4] oraz z przyjaciółmi i znanymi osobistościami, między innymi aktorką Lauren Bacall, reżyserem Martinem Scorsese, ówczesnym prezydentem Stanów Zjednoczonych Billem Clintonem (który uhonorował go Narodowym Medalem Sztuki)[4] czy bliskim przyjacielem Pecka, prezydentem Francji Jacques’em Chirakiem (od którego otrzymał Order Komandora Legii Honorowej w 1995)[2]. Na dokument składają się również zapisy rozmów z publicznością, anegdoty z planów filmowych oraz urywki produkcji z udziałem aktora. Kopple w swoim filmie dokumentalnym przedstawia również życie prywatne Pecka, spotkania członków rodziny aktora, rozmowy z żoną Veronique i historię wyboru imienia dla wnuka Pecka, syna jego córki Cecilii[5]. W filmie pojawia się także wątek śmierci syna aktora, Jonathana (który popełnił samobójstwo w 1975) oraz tego, jaki wpływ miała ona na Pecka[6]. Obsada[edytuj | edytuj kod] Opracowano na podstawie materiału źródłowego[7]: Gregory Peck – on sam Cecilia Peck – ona sama Veronique Peck – ona sama Colleen Sheehy – ona sama Don Peck – on sam Carey Paul Peck – on sam Stephen Peck – on sam Anthony Peck – on sam Zack Peck – on sam Harper Daniel Peck – on sam Thomas Jones – on sam Jacques Chirac – on sam Mary Badham – ona sama Daniel Voll – on sam Bill Clinton – on sam Hillary Clinton – ona sama Jim Steele – on sam Julie Steele – ona sama Martin Scorsese – on sam Lauren Bacall – ona sama Premiera i recenzje[edytuj | edytuj kod] Premiera dokumentu Rozmowy z Gregorym Peckiem miała miejsce 14 października 1999 w ramach Chicago International Film Festival[8]. W maju 2000 film prezentowany był podczas 53. MFF w Cannes[3]. Na tę okazję Peck przyleciał do Cannes wraz z rodziną, w tym z córką Cecilią, współproducentką dokumentu, oraz wziął udział w konferencji prasowej, podczas której opowiadał między innymi o swojej karierze filmowej[9]. Allan Hunter z magazynu branżowego „Screen Daily” napisał w swojej ocenie: „Intymny portret rodzinny autorstwa Kopple udowadnia, że nie jest to zwykły dokument, a sam człowiek jest równie godny podziwu, jak postacie, które wykreował. Przepełniony niezapomnianymi chwilami z filmów takich jak Rzymskie wakacje [1953] i ulubiony przez Pecka Zabić drozda [1962], to rozkosz dla miłośników kina (…) Parafrazując kluczowy film innego ukochanego amerykańskiego giganta, to było wspaniałe życie”[4]. Lisa Nesselson przyznała na łamach tygodnika „Variety”, że „od napisów początkowych, zręcznie imitujących te z filmu Zabić drozda, po wzruszający i cicho triumfalny finał, w którym córka Pecka, Cecilia, rodzi zdrowego chłopca o imieniu na cześć Harper Lee, autorki powieści z 1960, Rozmowy z Gregorym Peckiem potwierdzają, że prawdziwy Peck jest bardzo podobny do kochającego i godnego podziwu Atticusa Fincha, ulubionego bohatera aktora”[6]. Przypisy[edytuj | edytuj kod] ↑ a b Gregory Brown: Barbara Kopple: Interviews. University Press of Mississippi, 2015. ISBN 978-1628462128. (ang.) ↑ a b Gary Fishgall: Gregory Peck: A Biography. Simon & Schuster, 2002, s. 335–338, 337. ISBN 0-684-85290-X. (ang.) ↑ a b A Conversation with Gregory Peck – Festival de Cannes (ang.). Festiwal Filmowy w Cannes. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)]. ↑ a b c Allan Hunter. Cinema Spree. „Screen Daily”. ISSN 0307-4617 (ang.). [zarchiwizowane z adresu 2020-03-08]. ↑ Iga Harasimowicz: American Film Festival – Rozmowy z Gregorym Peckiem (pol.). American Film Festival. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)]. ↑ a b Lisa Nesselson. A Conversation with Gregory Peck. „Variety”. ISSN 0042-2738 (ang.). [zarchiwizowane z adresu 2020-03-08]. ↑ American Masters: A Conversation with Gregory Peck – Full Cast & Crew (ang.). [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)]. ↑ Michael Wilmington. Cinema Spree. „Chicago Tribune”. ISSN 1085-6706 (ang.). [zarchiwizowane z adresu 2020-03-08]. ↑ Peck Talks Glamour at Cannes (ang.). BBC. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)]. Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod] Rozmowy z Gregorym Peckiem w bazie IMDb (ang.) Rozmowy z Gregorym Peckiem w bazie Filmweb

horror z gregorym peckiem